नेपाल आमा जय : त्रिलोचन आचार्य (कविता )

कपन अनलाइन

काठमाण्डौ,असोज ४।

भत्काएर बनाउँछौँ सब भनी, आए बनाए कहाँ?
भन्छन् किन्तु पखालियौँ तर सबै डुङ्डुङ् गन्हाए यहाँ
आउन् गर्छु भनेर ठम्डम युवा, जो देशका हुन् भर
होओस्शान्त, अशान्तबन्नु नपरोस्, नेपाल मेरो घर

लुट्ने खेलयहाँचल्यो चलिरह्यो सत्तासँगै टाँसिदै
गर्दैबन्द सुधारका पथहरु, के हिँड्नु खै चम्किँदै ?
हेर्दैकर्म कुकर्म दिक्क म भएँ कैलास डाँडा मुनी
भागोस् भन्दछु अन्धकार तर झन् उठ्दैछ जालो बुनी

कुर्सी देख्छ हराभरा सब गरा, भोका र नांगाकता?
मात्रै कागजमा सुसज्जित रहे तीएकता साम्यता
बिर्सी किन्तु विकासकालयहरु भर्ने सबैले भुँडी
आशामाथितुषारपातछ सधैँ ढाक्यो खरानी उडी

थन्क्याएर बसे, थिएकति कुरा ती घोषणापत्रमा
फर्सीझैँ कुहिँदै झरे तल सबै, अस्तित्वखोज्ने कहाँ?
छैनन् ल्याकतपासको यदिभने के जाँचमाआउनू ?
खै सन्तानमहान् सदैव जननी पर्दैछ जैल्यै रुनु

यौटा भाष्यविकास भो अब बुढा विश्राम रोजून् सबै
के भन्लान् लिपु लिम्पिया? छ घरमा ङार्ङार ङुर्ङूर् सधैँ
भन्दैछन् सबले सफेद मनले, हिँड्दैन कोही कतै
हेर्दा नाटक राजनीति तिरको अत्त्यास लाग्ने अझै

हाँसून् बालकदेशमै अनि युवा लाउन् यतैको टिको
आस्थाले मनको, हिमालवनको देखून् बिहानीनिको
भन्नै पर्छ भिषा निमित्त यतिका के खोल्नु विद्यालय?
जानौँभन्न हरेकले हरघडी, नेपाल आमा जय ।

सहकार्य : कपन बानेश्वर साहित्यिक साप्ताहिक