चार मुक्तक : विमल गिरी

रिस भर्न सिपालु वित्थामा जाग्छन कोही
बिनामुस्कान मन मुटुबाट भाग्छन कोही
कतै सपना बनेर कतै खुसि बोकेर भनूँ,
नचिनेरै नभेटेरै पनि प्रिय लाग्छन कोही ।

बाँचेकै छु बाँचेकै थेँ भाग्य फुट्यो म फुटेँ
घमण्ड मात्रै टुटेन सम्बन्ध छुट्यो म छुटेँ
भन्थ्ये छुट्नु टुट्नु फुट्नु ठूलो निउ चाहिन्न,
जति थे सबै सपना टुटे मन टुट्यो म टुटेँ ।

दुखाइ, जुटाइ, त फुट्नकै लागि हो भन्छन्
घाउको पराकाष्ठा छुट्नकै लागि हो भन्छन्
वर्षौँको चरम उपेक्षा, बेवास्ता कसरी बाँचौँ
घमण्डहरू अक्सर टुट्नकै लागि हो भन्छन् ।

केवल नेताहरूका सस्तो नारा जस्तो हुनुहुन्न
मूहान छ पानी बिनाको धारा जस्तो हुनुहुन्न
एकनास सदावहार हुनुपर्दछ ध्रुव ताराजस्तै,
क्षणभर चम्केर हराएको तारा जस्तो हुनुहुन्न ।

सहकार्य : कपन बानेश्वर साहित्यिक साप्ताहिक