गजल : मदनराज थापा

कपन अनलाइन

काठमाण्डौ ,जेष्ठ २३।

बल्दैनथ्यो चूल्हो यो, यदि पसिनाको धारा नहुँदो हो
अँध्यारो हुन्थ्यो जीवन, यदि आशाको तारा नहुँदो हो ।

मुस्कुराउँथे होलान् ओठहरू, सधैँ खुसी छाउँथ्यो कि
विपत्तिमा सम्हाल्ने, यदि मनको सहारा नहुँदो हो ।

सजाउँथे होलान् सबैले, आफ्नै रहरका दरबारहरू ।
हुन्नथ्यो अस्तित्व महलको यदि झुपडी सारा नहुँदो हो ।

बाँचिरहेका हामी सबै, आफ्नै स्वाभिमानको ओत लागी ।
बिकिसक्थ्यो इमान यो यदि आत्मसम्मान प्यारा नहुँदो हो ।

हराउँथ्यौ कि तिमी पनि, समयको यो भीडमा ‘मदन’
पाइन्थ्यो र यो पहिचान, यदि चोटहरूको किनारा नहुँदो हो ।

सहकार्य : कपन बानेश्वर साहित्यक साप्ताहिक