निन्द्राहीन रातबाट उकासिँदै गरेको भोली : याम बहादुर थापा मगर (कविता )

कपन अनलाइन

काठमाडौं ,साउन ९।

म राति १० बजे सुतेँ,
तर निद्रा मेरो आँखा छलेर टाढा भाग्यो ।
ओछ्यानमा शरीर थियो,
तर मन—देशभरि भौतारिरहेको ।
कहिले विश्व शान्ति आउला भनेर सोच्दा,
कहिले नेपालको विकास कहिले होला भन्ने प्रश्नले
छाती भित्र हलचल मच्चाइरह्यो ।
युवाहरूको बेरोजगारी,
गरिबीको कठोर अनुहार,
अभावले थिचिएको समाज
यी सबैले मेरो निद्रा चोरे ।
एकातिर धनी झन् धनी बन्दैछन्,
अर्कोतिर गरिब झन् गहिरो खाडलमा धकेलिँदैछन् ।
यो असन्तुलनले
मेरो मनमा डर पनि रोप्यो ।
कतै यो चिन्ता नै रोग बन्ने त होइन ?
तर त्यही बेचैनीको बीचमा
एउटा सानो उज्यालो पलायो ।
सोधेँ आफैँलाई,
“के म केवल चिन्ताले मात्र परिवर्तन देख्न सक्छु ?”
सायद होइन ।
बुझेँ
विकास कुनै एकै रातमा आउने सपना होइन,
यो त हजारौँ साना प्रयासहरूको परिणाम हो ।
विश्व शान्ति पनि
कुनै ठूला घोषणाले होइन,
साना सहिष्णु व्यवहारहरूले जन्मिने सत्य हो ।
नेपाल पनि बदलिँदैछ,
धिमे गतिमा सही,
तर बदलिँदैछ ।
हरेक चेतनशील युवा,
हरेक सकारात्मक सोच,
हरेक इमानदार प्रयास
त्यस परिवर्तनका बीउ हुन् ।
त्यस रात म सुत्न सकेनँ,
तर मैले आशा गुमाइनँ ।
किनकि भोलि उज्यालो हुन्छ भन्ने विश्वास
निन्द्रा भन्दा पनि बलियो रहेछ ।
अब म चिन्तालाई मात्र होइन,
सामान्य प्रयासलाई पनि अंगाल्छु ।
किनकि
सपना केवल देख्नका लागि होइन,
बिस्तारै साँचो बनाउनका लागि हुन्छन् ।

सहकार्य : कपन बानेश्वर साहित्यिक साप्ताहिक